Pierwszym spektaklem muzycznym, który chcielibyśmy przypomnieć, jest „Dwoje ludzieńków”, wyreżyserowany przez Jana Wołka i Łucję Prus, w którym duet ten na scenie teatru „Buffo” zaprezentował łącznie 20 swoich piosenek. Kierownictwo muzyczne przedstawienia objęli Włodzimierz Nahorny i Janusz Strobel. Na kartach folderu towarzyszącemu spektaklowi czytamy:
„Dwoje ludzieńków” nie jest typowym koncertem ani połączeniem dwóch recitali. Jest to raczej piosenkarski spektakl albo dialog dwojga artystów na zadane tematy. Połączenie twórczości Łucji i Janka wydać się może ryzykowne albo ryzykowny może się wydać nawet sen. Doskonale znają wzajem swoją twórczość. Nie znaczy to jednak, że ślepo się adorują – przeciwnie. Łączą ich wszystkie niebanalne sprawy, o których śpiewają, tyle że gdy Łucja reaguje na nie uśmiechem, zadumą i melancholią – Janek krzyczy, protestuje i klnie nieprzyzwoicie. Nie mają ambicji moralizatorskich i nie liczą na to, że opowiesz się Szanowny Słuchaczu za którąś z propozycji, ale bylibyśmy radzi, gdybyś wychodząc z sali pomyślał o tym, co słyszałeś, nieco więcej, jak o tym, co właśnie czytasz (...)
Koncert ten przedstawiony został w ramach XIX Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu w 1998 roku. Reżyserem i współscenarzystą (obok Jerzego Satanowskiego) był Laco Adamik, a w koncercie wystąpili: Stanisława Celińska, Krystyna Tkacz, Marian Opania, Piotr Machalica, Katarzyna Groniec, Justyna Szafran, Katarzyna Jamróz, Joanna Kurowska, Małgorzata Duda, Mariusz Kiljan, Konrad Imiela oraz Wojciech Kościelniak.
Artystom towarzyszył zespół muzyczny w składzie Piotr Biskupski, Marcin Bogdanowicz, Janusz Grzywacz, Zbigniew Jaremko, Włodzimierz Nahorny, Janusz Strobel i Wojciech Zieliński. Scenografię przedstawienia, stylizowaną na osobliwą lecznicę, przygotowała Barbara Kędzierska, a kierownictwo muzyczne sprawował Włodzimierz Nahorny. W programie znalazły się m. in. takie utwory, jak "Recepta", "Brzydcy", "Insekty", "Dziura w całym", "Dworzec", "Gimnastyka", "Niegdysiejsza dziurka", "Ołów", "Niech się w nas goi", "Łagodna" oraz tytułowy "Zakład dla normalnych".
Nie lada gratką było autorskie wykonanie utworu "Dla jednego wariata, co za mną lata", który otwierał ten wspaniały spektakl.
Koncertowi towarzyszyło wydanie książki pod tym samym tytułem, zawierającej ponad 50 tekstów piosenek autorstwa Jana Wołka i opatrzonej odręcznym wstępem Mistrza, który pozwoliliśmy sobie w całości zamieścić w Notkach. Zainteresowanych zapraszamy do lektury!
pełny tekst: Wstęp do książki "Zakład dla normalnych"
W spektaklu Jana Wołka do muzyki m. in. Janusza Grzywacza, który wyreżyserował Laco Adamik wystąpili: Piotr Fronczewski, Piotr Machalica, Marian Opania, Mirek Czyżykiewicz i Jan Peszek. Przedstawienie - zaprezentowane na 22. Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu - swą premierę miało w lipcu 2000 roku na Festiwalu Gwiazd w Międzyzdrojach. W jednej z recenzji spektaklu napisano:
"[...] Harmonią formy teatralnej, precyzją reżyserii i rzemieślniczym kunsztem urzekało natomiast przedstawienie Jana Wołka "Już tacy duzi chłopcy". (...) Ujęta w formę piosenek melancholijno-groteskowa opowieść o trudnych przygodach męskiego "wieku klęski" została przyjęta na festiwalu owacyjnie i zakończona pięcioma bisami w wykonaniu każdego z wykonawców [...]"
źródło i pełny tekst: www.teatry.art.pl
Przedstawienie napisane przez Jana Wołka i Janusza Strobla specjalnie na 23. Przegląd Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu wyreżyserował Maciej Wojtyszko, a wystąpili w nim Piotr Machalica, Justyna Szafran oraz... motor, bo - jak śpiewają bohaterowie w jednej z piosenek - Bóg lubi trójcę ;-) O samym spektaklu Jan Wołek powiedział:
"To jedna z tysięcy opowieści o Nich. O Niej i o Nim. Jedna z tysięcy opowieści o zmaganiu się płci w różnych wydaniach. Dlaczego o tym? Odpowiedź jest prosta. Kobieta i mężczyzna to juz wskazanie bardzo jednoznaczne i wszelkie próby odejścia od tematu, który się sam narzuca są sprzeniewierzeniem się jedenastemu Przykazaniu Bożemu - "Nie cuduj". Więc jest to opowieść o dwojgu... Pozostało tylko znaleźć klucz do opowieści i już. Myśląc o życiu we dwoje, w relacji kobieta i mężczyzna, nie mogłem się oprzeć wrażeniu, że przypomina to (mowa o modelu statystycznym) jazdę na motorze. On zawsze z przodu. Trzymający kurczowo kierownicę. Nie tracący celu i drogi z oka. Nie patrzący do tyłu. Mózg skomplikowanego urządzenia, które nadaje inercji ich tandemowi. Ona wtulona w jego plecy. Obemująca go w pasie. Zawsze z tyłu. Wpatrzona w jego kark. Dobrze balansując na zakrętach. Ich dwoje, pozostawiających za sobą jeden ślad. Czy nie macie wrażenia, że świat składa się z takich "jednośladów"?"
Premiera - marzec 2002 roku w Teatrze Kameralnym we Wrocławiu. Zapraszamy do zapoznania się z recenzjami przedstawienia: www.teatry.art.pl folder
Dyplomowy recital Dominiki Urbańskiej, absolwentki wydziału aktorskiego o specjalizacji wokalno-estardowej PWST w Krakowie, przygotowany pod kierunkiem kompozytora Janusza Grzywacza, w którym wykorzystano jego piosenki napisane głównie do słów Jana Wołka. Premiera – luty 2003 roku.
Z recenzji premiery spektaklu:
"[...] Pusty bar na prowincjonalnym dworcu. Przymglone światło, krzesła leżą na stolikach. Ostatni goście dawno już wyszli, nowi pewnie jeszcze nie wstali z łóżek. Zawieszenie między nocą a dniem, pora duchów, upiorów i... zawiedzionych w miłości kobiet. Właśnie jedna z nich wysiadła z pędzącego pociągu życia, trzasnęła drzwiami i przysiadła za barem ..."
źródło i pełny tekst: www.teatry.art.pl
Sztuka Aleksandra Gelmana w reżyserii Zbigniewa Zapasiewicza, teksty romansów Jan Wołek, muzyka Janusz Strobel, obsada: Olga Sawicka i Leon Charewicz. Premiera - wrzesień 2003 roku w Teatrze Małym w Warszawie. Z informacji o premierze spektaklu:
"Niby nic. Ławeczka w parku i ich dwoje samotnych. Coś ich kiedyś łączyło. Jakaś wspólna noc. Szukają się. Chcą kontaktu. Brną w przeszłość. Próbują znaleźć odpowiedź "co dalej". Ale to im się nie udaje. Mówią sobie prawdę, ale za chwile się oszukują. Dwoje zagubionych ludzi. On i Ona [...] ...Z dramatem Aleksandra Gelmana świetnie współgrają piosenki Jana Wołka, które dopełniają całą tę wciąż współczesną i uniwersalną opowieść."
źródło i pełny tekst: www.teatr.zgora.pl